lo cierto

Posted: 01.04.2014 in опити

A veces la felicidad se cae en pedazos con las palabras.

Con cada sonido oído, menos se siente, menos se vive.

Y en momentos así es el silencio sólo que  la contiene y la alimenta, aquella felicidad imprevista, soñada entre dos pesadillas.

El vacío la rellena de sentido y de emoción, de palabras pensadas y no proclamadas, de dibujos en el aire de siluetas perfectas en su imperfección y de muchas sonrisas cuya respuesta resona en los oídos y la mente.

Y en aquellos mismos momentos cierro los ojos y aprieto el botón y empieza la película, todo gira en blanco y negro, sin sonido, sin palabras, incluso sin abrir los ojos … Y todo lo que veo son campos infinitos a través de caleidoscopios gigantes.

Nunca había imaginado tantos colores.

 

Otro mundo es posible

Posted: 18.07.2013 in опити

Hace más de un mes que las calles en la capital de Bulgaria se llenan de gente pidiendo la resignación del gobierno. La plaza “Independencia” huele a rabia y descontento. Cada día  las seis y media de la tarde es la hora de aquellos que ya no pueden y no quieren más. El mensaje es sencillo y claro – el juego de los pocos con el dinero y la confianza de los demás ya llega a su punto final.

Los búlgaros decimos a menudo que somos una nación triste, desesperada y conformista. Por mucho tiempo en nuestro país la sociedad civil estaba formada por los descontentos, malentendidos, olvidados o discriminados quienes a la hora de elegir su futuro siempre pulsaban el botón “replay”. Después de tantos años, dicen, de dominio por los bizantinos, turcos y soviéticos el conformismo ya hace parte de la mentalidad de los búlgaros. Esas y otras cosas dicen algunos politólogos, psicólogos, políticos y los medios de comunicación dócilmente repiten y publican. Pero en la plaza “Independencia” no escucha nada de eso- la música, los gritos y la energía positiva lo amortigua todo.

En febrero solamente la plaza frente del Parlamente estaba llena de gente denunciando las cuentas astronómicas del gas y llamaban a la acción por parte del gobierno. Milagro, hubiera dicho alguien, pero los políticos se fueron. Y con su dimisión dejaron a esos con hambre y sin dinero solos, adornados de sus conceptos poco claros de “reforma judicial o de “convocatoria de la Asamblea constituyente”. El hecho de que los políticos se hubieran ido no ayudaba mucho para pagar las cuentas. Los eventos que sucedieron y los resultados de las elecciones anticipadas en mayo mostraron claramente que todo eso era una lucha más bien por los bienes que por los ideales. El 12 de Mayo 53,5% de los búlgaros votaron por lo mismo y los mismos para poder volver “a la normalidad”. Sin embargo, los demás cuyos votos se quedaron al fondo de las urnas son los “callejeros” de las protestas de hoy. Porque ellos saben que normalidad en este país significa libertad y impunidad para todos aquellos que tienen hoy el poder en sus manos. Por eso también gritan todos “Dimisión”. Pero no mañana, sino hoy. Ahora mismo.

Es cierto que esa no es la rebelión de los vulnerables de la nación. Ellos no piden dinero ni pan, sino justicia y democracia. Sin embargo saben exactamente el significado de esas palabras y el camino para llegar a ese futuro que quieren y merecen. Porque, a pesar de todo, han tomado la decisión de quedarse en Bulgaria, de luchar por su vida y las cosas que adoran y admiran. Obviamente no representan ellos todos los búlgaros – no son todos en el país “bien nutridos, bien formados y bien realizados “. Pero ellos también tienen derecho de ser representados y gobernados por aquellos que han elegido con consciencia e ilusión. Por desgracia eso no ocurre hoy. Y por eso sale fuera la gente. Por eso explica, grita y manda – basta con los intereses de unos y la servidumbre del resto del país. Por eso se llenan las calles día tras día – para mostrar a aquellos al otro lado, bien sentados y en seguro en sus oficinas  que la tolerancia no significa conformismo. Y, en cambio, tiene fecha de caducidad. En nuestro país la paciencia venció cuando los políticos decidieron que ya ni siquiera era necesario ocultar la cara contaminada de la vida política donde los criminales de ayer se convierten en los expertos y profesionales de hoy. Donde los ministros, las alianzas y los discursos cambian con la velocidad dictada por los intereses personales que las mueven. Donde los conceptos de círculos oligárquicos, ilegales y  no investigados forman parte de la definición de la actual élite política.

Al final es importante entender – en lugar de siempre oponer los ricos y los pobres, los educados y los incultos, los informados y los ignorantes (o mal informados), el problema tiene que girar entre la justicia y la falta de moralidad y responsabilidad. Y en este caso, me parece, el pueblo debería de encontrarse unido en la plaza “Independencia”. Porque en el futuro otro mundo siempre es posible, pero muchos lo necesitan hoy.

otro_mundo_es_posible

DSC_0086

DSC_0077

DSC_0069

DSC_0063

DSC_0016

DSC_0021

DSC_0032

DSC_0002

DSC_0042

DSC_0037

DSC_0048

DSC_0030

DSC_0024

Гледам София през твоите очи и сякаш я виждам за първи път. Изведнъж ми се струва толкова красива, магическа и флуоресцентно – примамлива, че без колебание се гмуркам в тези павирани,асфалтирани разголени недра.

Белезите ѝ са разнородни, но на допир все така релефно-пулсиращи от спомени. От стари, избледнели комунистически паметници, през сърбящи неонови табели, та чак до великански, грозно стоящи върху градската кожа огледални офис сгради.

София е пъстра като родопско одеяло – понякога е едновременно и натурално зелена, и небесносиня, и по градски сива, но и изкусително червена, и закачливо жълта, и сладко оранжева. Очите ми се превръщат в калейдоскопи, а душата ми е въртящ се пумпал.

Заради теб и чрез теб виждам София истински, сюрреалистично, триизмерно и абстрактно. Виждам я, а и теб виждам – виждам те между струите на фонтана пред Народния; виждам те седнал, усмихнато-смутен на пейката до Славейкови. Там си и в галериите, в театрите, в кината. Вкусвам те с домашната лимонада, вдишвам те с мириса на лалета и те усещам с вятъра, който обръща клоните в двора ми. Усмивката ти медено се отразява върху медните куполи на Александър Невски, а очите ти светят в тъмното с блясъка на последните преминаващи фарове по улиците на нощна София.

Търсейки те, откривам тази моя София и нямам търпение да ти я подаря, опакована в мистерия и с лепнат етикет : „ Очаквам те!“.

 

Sin palabras

Posted: 27.04.2013 in опити

Me gusta cuando callas, porque en seguida tu mirada empieza a hablarme. Me gusta nadar en tus ojos, perderme en los horizontes infinitos que se abren a cada movimiento tuyo.Me gusta cuando callas, porque la paz que me rodea calienta mi cuerpo y mi alma. Me gusta cuando callas, porque a veces necesito el silencio profundo de mi casa que eres tú. Te veo como una galáctica misteriosa en mi universo, como un pensamiento extraño, inesperado y descontrolado que se libera en mi mente y florece en mi corazón.

Me gusta mirar más allá de tus besos y cariños, más allá, donde los colores se vuelven fluorescentes, y dejen una dulce picadura al abrir los ojos.

Te encuentro siempre al mismo lugar,bajo la sábana de sueños que complementamos un poco cada día.

Me gusta cuando callas y bebo de este momento con tanta sed, porque sé leer tus silencios, los mismos que prometen lo único deseado – hablar sin palabras hasta el infinito, más allá de la distancia de tiempo y espacio, más allá de mis lágrimas destructivas o de tu vuelo perdido en la tormenta del futuro imprevisto..mis ojos y labios siempre se serrarán con el único deseo de encontrarte en el silencio.

Ojalá

Posted: 21.09.2012 in опити

Има две трагедии в живота на човек. Сред многото болки и разочарования,тези два момента оставят белези завинаги – първият е човек да изгуби себе си, идеалите и посоката в живота, а другият е да изгуби онези, които осмислят съществуването му. Не мога да си представя какво ли е усещането,когато и двете се случат едновременно.

Повечето хора свързват датата 11 септември с една година. С две кули. С едно действие и безброй последствип, които все още движат и променят света без да е ясно накъде отива всичко. За една друга малка част от този свят,на една райска земя с чудновата форма, 11 септември е спомен за една друга трагедия, все така силна и все толкова лична. Годината е 1973, мястото е Чили, а моментът – този на унищожаването на една илюзия и безброй мечти и идеали. Не потъпкване, забравяне или цензуриране – не. Смазване,убиване, екзекутиране на всичко от което и за което човек живее. За някои този ден е бил може би светлият знак на една идеологическа революция – тържественото потушаване на комунистическия пламък. А за всички останали това е било началото на агонията и неибежния край на света такъв,какъвто са го познавали. Смъртта на един чист,наивен идеализъм,на едни светли думи,които както и да се тълкува днес политическата им принадлежност, са носели вяра и спокойствие тогава. На онзи 11 септември, по изгрев слънце, първите изстрели са уповестили края на този утопичен сън.  А събуждането е дало началото на един кошмар.

Спомените са като невидим товар – човек изглежда нормален за околните и само скришом и насаме си позволява да се превива под смазващата тежест, която носи всеки ден. Чили е родила невероятни писатели. По – точно е отгледала хора,достатъчно силни да носят завинаги отпечатъка на тази трагедия, винаги обща, но неизменно лична, която напоява страниците с искреност и емоционална критичност. Тъжно е, че именно трагедиите и безнадеждността раждат големи подвизи и велики идеи, но всъщност това е необяснимото у човека – дори след непреодолимото бедствие, той оцелява. За да разкаже. За да осмисли. И, ако е възможно, да промени – ако не хода на световната история, то поне този на своята лична такава.

Cuento para despertar

Posted: 18.09.2012 in опити

 

De repente se puso a llorar. No sabía la razón ni tampoco si aquellas lágrimas eran de alegría, de miedo o tal vez de solitud. Lloraba y lloraba hasta que se inundó su corazón. En seguida el líquido de los sentimientos, parecido a un tsunami, rompió las paredes de su alma, de su mundo tranquilo y ordenado, y salió fuera. Las lágrimas, una vez lejos de la prisión del cuerpo, empezaron a correr, a volar por la tierra sucia, envolviendo en su tormenta todas las emociones que pudieran encontrar por el camino. Ella en seguida se dio cuenta y dejó todo para ir a buscar a su alma escapada. Mientras ella viajaba hacía su único tesoro, la fuente se había convertido en río, potente e incontrolable como sólo los sentimientos pueden ser. Entretanto ella subía montañas, pasaba por junglas, encontraba gente, escuchaba historias , crecía y aprendía, pero sólo pensaba en su alma perdida. El río, antes suyo, pero ya salvaje, marcaba nuevos caminos, movía pueblos, regaba desiertos… Un día escuchó hablando que el río se había unido al océano y, transformado en corriente entre cuyas olas se perdían nadadores, buscaba tierras calientes para amarrar. Nunca había corrido tan rápido ella, parecía una fantasma, un sueño, un juego de aire para todos que la veían pasando. Llegó pronto a la costa. Sin pensar mucho se metió en el agua para enfrentarse con lo que había perdido. Buscaba y buscaba, buceaba con la certeza de ver de pronto todos sus demonios, miedos y debilidades. Esperaba afrontar un monstruo tan sobro y tan mágico como solo las profundidades de la alma humana pudieran crear. Finalmente, cansada, se dejó al corriente llevarla.  Nunca había visto un agua tan limpia, tan silenciosa, tan tranquilla.